Noorderbolwerk 23 (van 1918 nummer 26 tot 1927 (2e theehuisje))

Noorderbolwerk 23 (van 1918 nummer 26 tot 1927 (2e theehuisje))

Het 2 theehuisje is gebouwd in 1769 in opdracht van de burgemeester/timmerman Sicco Pieters Ens. de Hij woonde niet aan de Eisingastraat maar op het noord. De grond kwam in zijn bezit door het huwelijk met Dorothea Rempeau, weduwe van de boekdrukker Jacob Brouwer. Sicoo liet een fraai en royaal zomerhuis bouwen met een stenen opgang naar het bolwerk alsmede een houten omgang en een bruggetje over de sloot. Op 22-2-1782 koopt Dionisius Romar, boekverkoper, een zomerhuis met hof, staande en gelegen aan de noordkant van de stadsvesten, van Giliam Schultz en Rudolf Nauta, advocaten voor den Hove van Friesland, als curatoren over de nalatenschap van juffrouw Dorothea Rengers (Rempeau) weduwe van Sicco Pieters Ens in leven burgemeester van Franeker.Trappen, heggen en schuttingen bij koop ingebrepen. Belast met onderhoud van houten bruggetje over de scheidsloot. In 1803 werd het huisje zwaar beschadigd door een hevige storm. In 1805 werd Jan Coopmans de eigenaar van de restanten en laat het deels restaureren, maar geldelijke problemen doen hem een paar maanden later besluiten om het weer in de verkoop te doen. Het wordt verkocht aan de gebroeders Gerrit en Johannes de Boer, fabrikanten van stenen en pannen. Die besluiten om het huisje opnieuw op te bouwen. Of het toen dezelfde afmetingen en uiterlijk kreeg is niet bekend. Omdat de gehele strook grond tussen het bolwerk, scheidsloot en de botniasteeg eigendom werd van Auke Harmens Tuinstra die er in 1807 een tuinderij en hoveniersbedrijf begon was de waarde van de huisjes voor de eigenaars niet intressant meer. In 1808 werd het verkocht aan Auke die het gebruikte als opslag. Van 1816 tot 1818 woonde het gezin van de brandersknecht Pieter W aardenburg in dit huisje. Net als bij het eerste theehuisje werd ook dit in 1846 ingericht als woning en verhuurd door Casper en Harmen. Lang woonden de gezinnen er niet, hooguit een paar jaar. Uitzondering was Willemke Oort, een weduwe die er 15 jaar woonde. In 1927 werd het onbewoonbaar.